Skip to main content

ခံစစ္ (သို႔) လုပ္ငန္းခြင္ ႏိုင္ငံေရး (အပိုင္း ၁)



စစ္တုရင္ ကစားသည့္အခါ အျဖဴဘက္ကို တိုက္စစ္ဟု ေခၚ၍ အမဲကို ခံစစ္ဟု ေခၚသည္။ အဓိက ကြာျခားခ်က္က အျဖဴမွ စတင္ ေရြ႕ရေသာ ကစားပြဲစည္းမ်ဥ္းေႀကာင့္ ျဖစ္သည္။ အျဖဴဘက္မွ စတင္၍ ေရြ႕ျခင္းကို ရည္ရြယ္၍ တိုက္စစ္ဟု ေခၚျခင္း ျဖစ္သည္။ လက္ဦးမႈရသည့္ဘက္ဟု ဆိုႀကပါစို႔။ အမဲဘက္မွ ကစားသူက တစ္ကြက္ေနာက္က် ေရြ႕ေသာေႀကာင့္ ခံစစ္ျပင္သည္ဟု ေခၚသည္။
ဒါက စစ္တုရင္ပြဲတစ္ခုရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ သေဘာ။
တကယ္ေတာ့ တိုက္စစ္နဲ႔ ခံစစ္ ကြာဟမႈက တစ္ကြက္တည္းသာ ျဖစ္သည္။ ထိုတစ္ကြက္အသာေႀကာင့္ပင္ တိုက္စစ္နဲ႔ ခံစစ္ဟူ၍ ကြဲျပားရသည္။  

********************************************
မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖၚဝါရီ ၇ ရက္ေန႔တြင္ စင္ကာပူကို သေဘၤာက်င္းလွ်ပ္စစ္အလုပ္သမားဘဝျဖင့္ စတင္ေျခခ်ခဲ့ရသည္။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း Low Levee အတြက္ သေဘၤာက်င္းတြင္ ဝရိန္သင္တန္း တစ္လတက္ျပီး ေအာင္ျမင္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္က Keppel သေဘၤာက်င္း၏ Multi Skill Scheme အရ ဝရိန္သင္တန္းကို ေနာက္ ၂ လနီးပါး တက္ရသည္။ ျပီးေတာ့ Job Training အျဖစ္ Cutting ျဖတ္တဲ့သင္တန္း၊ ကရိန္း Signal သင္တန္း၊ ျငမ္းဆင္သင္တန္း စသျဖင့္ သေဘၤာက်င္းလုပ္ငန္းသင္တန္းမ်ားကို အစံုတက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္ကေတာ့ နည္းနည္းထူးျပီး ကရိန္း Signal (Rigger Training) ႏွင့္ Cutting Training ကို မတက္လိုက္ရဘဲ Multi Skill ေအာင္လက္မွတ္ ရခဲ့သည္။ ျဖစ္ပံုက…

 သင္တန္း အစီအစဥ္အရ သေဘၤာက်င္းအတြင္းရွိ လုပ္ငန္းအေတာ္မ်ားမ်ားကို နည္းနည္းစီ လိုက္လုပ္ရသည္။ Electrical Workshop မွာ ၂ ရက္၊ ျငမ္းဆင္ (Staging Department) မွာ ၂ ရက္၊ Hull and Welding Department မွာ ၂ ရက္… စသျဖင့္။ ေရာက္ခါစက Hull ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိသျဖင့္ အဘိဓါန္လွန္ႀကည့္ရသည္။ ဟားလ္ လို႔ အသံထြက္သလား ဟူးလ္ လို႔ ထြက္သလားပင္ မသိ။
အႏွီ Hull Department က Workshop မွာ က်ေနာ္တို႔ လက္ေတြ႔ (Job Training) လုပ္ႀကေတာ့ အလုပ္သမား In-Charge မေလးအဖိုးႀကီးက က်ေနာ္ အပါအဝင္ အလုပ္သမား ၂ ေယာက္ကို Welding Machine Power Board ဆင္ခိုင္းသည္။ အဖိုးႀကီးက တပ္ဆင္ရမည့္ ပစၥည္းမ်ား၏ အတိုင္းအထြာမ်ားကို စာအုပ္လွန္ႀကည့္ေနစဥ္မွာပင္ ျမန္မာျပည္မွာ လွ်ပ္စစ္သမားလုပ္လာေသာ က်ေနာ္က အတိုင္းအထြာမ်ားကို ခန္႔မွန္းျပီး တန္းေျပာလိုက္ေတာ့ အဖိုးႀကီး အံ့အားသင့္သြားသည္။ 

မင္းဘယ္လို တိုင္းလိုက္တာလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ့ လက္မ တစ္ဆစ္သည္ တစ္လက္မႏွင့္ ညီေႀကာင္း၊ ေပတံ အခက္အခဲရွိသည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ အႀကမ္းအားျဖင့္ လက္မအဆစ္ျဖင့္ ခန္႔မွန္းေႀကာင္း ေျပာျပေတာ့ အဖိုးႀကီးက ရယ္ရယ္ေမာေမာႏွင့္ ေခါင္းကိုပုတ္ျပီး ခ်ီးက်ဴးတာကို က်ေနာ္မေမ့။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ကို က်ေနာ္က အန္ကယ္ရာမန္ ဟု ေခၚပါသည္။

တပ္ဆင္ရမည့္ ပစၥည္းေတြကို Store မွ သြားထုတ္ရသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္ အတူလုပ္သူတိုင္းက လိုသမွ် Store က သြားသြားထုတ္ႀကသည္။ က်ေနာ္က ပထမဆံုးဆင္သည့္ Power Board အျပီးမွာ ပစၥည္းစာရင္းကိုပါ ဝါယာႀကိဳး အရွည္မွအစ မွတ္ထားလိုက္သည္။ အလားတူ ေနာက္တစ္ခု ဆင္ခိုင္းေတာ့ Store ကိုသြားျပီး ပစၥည္းစာရင္းကိုျပလိုက္သည္။ အဲဒါေတြ တစ္ခါတည္း အကုန္ထုတ္ေပးပါ ဆိုေတာ့ Store Man ေတြ မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ ဘယ္သူမွ ဒါမ်ိဳး လုပ္ေလ့လုပ္ထ မရွိဘဲကိုး။ အားလံုးက လိုမွ ထ ထ ျပီး လာယူသူေတြ။
Store Man ေတြနဲ႔ က်ေနာ္ အျပန္အလွန္ျဖစ္ေနႀကတုန္း Supervisor ေရာက္လာသည္။ ျဖစ္ေနတာကို အေႀကာင္းစံုသိေတာ့ က်ေနာ့ စာရင္းစာရြက္ကို ယူႀကည့္ျပီး Store Man ေတြကို ေျပာလိုက္သည္က
သူ႕ကို Store ထဲ ေပးဝင္ျပီး သူလိုခ်င္တာ မွန္သမွ် ေပးလိုက္ပါ… တဲ့။

အျပင္လူ ဝင္ခြင့္မရွိေသာ Store ထဲကို အခုမွ ေရာက္လာသည့္ အလုပ္သမားအသစ္ကို စိတ္ႀကိဳက္ေမႊခြင့္ ေပးလိုက္ေတာ့ Store Man ေတြေရာ တျခားအလုပ္သမားေတြေရာ အံ့ႀသႀကသည္။ ပိုျပီး စိတ္ဝင္စားႀကတာက ေနာင္ က်ေနာ့ Supervisor ျဖစ္လာမဲ့ အဲဒီ Mr Ganesan ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ အလုပ္သမားေတြအေပၚ အင္မတန္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ကိန္းႀကီးခန္းႀကီး ႏိုင္သေလာက္ တင္းႀကပ္တဲ့ စည္းကမ္းနဲ႔ မာေက်ာတဲ့ မ်က္ႏွာထားပိုင္ရွင္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ 

Supervisor အဆင့္ေလာက္မ်ားလို႔ ေတြးေနပါသလား။ 

သူက Supervisor ေပမဲ့ ရာထူးတိုးေပးတာကို မယူဘဲ တမင္သက္သက္ Supervisor ဘဝနဲ႔ ေနတာျဖစ္သလို Yard ထဲမွာ Management အထိ အရာေရာက္တဲ့ နာမည္ႀကီး စူပါခင္ဗ်။ Workshop ကိုေတာင္ Ganesan Workshop လို႔ ဝရိန္စာလံုးနဲ႔ ပံုေဖၚျပီး တရားဝင္တပ္ခြင့္ရထားတဲ့ စူပါ ပါ။ အားလံုးက Hull Shop (သို႔) Welding Shop လို႔ မေခၚဘဲ Ganesan Workshop လို႔ပဲ သိႀကပါတယ္။
အဲဒီပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အေရးေပးျခင္းကို ခံရတဲ့ အလုပ္သမားအသစ္ကို စိတ္ဝင္စားႀကေရာ ဆိုပါေတာ့။ က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေနရာကို သူလာလာႀကည့္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လူသစ္ေတြရဲ႕ ဘဝကလည္း မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္နဲ႔ Training Center မွာကတည္းက ျမင္သမွ်လူကုိ ေႀကာက္ေနရတဲ့ဘဝဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကို သေဘာက်ပံုေပၚရင္ ဝမ္းသာရသည္ေပါ႔။ ၆ လ ျပည့္လို႔မွ သူတို႔သေဘာမက်ရင္ ျမန္မာျပည္ ျပန္ပို႔မယ္ ေျပာထားေတာ့ ဒီ စမ္းသပ္ကာလ ၆ လ က က်ေနာ္တို႔အတြက္ အသက္တမွ် အေရးႀကီးသည္ မဟုတ္ပါလား။

က်ေနာ္က အစကတည္းက GTI အီလက္ထရြန္းနစ္၊ ျမန္မာျပည္မွာ ကိုယ့္ရာထူးက လက္ေထာက္အင္ဂ်င္နီယာ… စလံုးကို ရရာနဲ႔ ထြက္ႀကရတဲ့ေခတ္မွာ က်ေနာ့ WP ထဲက ပညာအရည္အခ်င္းက အလယ္တန္း။ လစာကလည္း ဆယ္တန္းေအာင္၊ ဆယ္တန္းမေအာင္၊ ပညာအရည္အခ်င္း ဘာျဖစ္ေနေန အားလံုး SGD450 ႏွင့္ တန္းညွိခံထားရသည္ ဆိုေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အစြမ္းျပဖို႔ အခြင့္အေရးကို ေခ်ာင္းေနမိသည္။ ငါ့ရဲ႕ တကယ့္ဘဝအမွန္သည္ အလုပ္သမားအဆင့္မဟုတ္ ဆိုသည္ကို အျမဲ ႏွလံုးသြင္းထားသည္။ ငါနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္ေအာင္ ျပန္သြားရမယ္ဟု သႏိၱ႒ာန္ခ်ထားျပီးသား။ သို႔ေသာ္ အမ်ားအျမင္မွာ အျမင္ကပ္မခံရေအာင္ေတာ့ သတိထားသည္။

ပညာမဲ့နဲ႔ ပညာတတ္ အေျခအေနတစ္ခုမွာ တန္းညွိခံရသည့္အခါ အလြန္ေနတတ္ ထိုင္တတ္ဖို႔ လိုသည္။ ပညာတတ္လည္း မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ အတူတူပဲ… မင္းပညာက ဘာမ်ားအသံုးဝင္လို႔တုန္း… မင္းလည္း SGD450 ငါလည္း SGD450 ဆိုသည့္ အေနေအထား။ တစ္ခုခု ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ ဒီေကာင္က ႀကီးက်ယ္လို႔… ဆိုတာမ်ိဳး ျမင္သြားႏိုင္သည္ကို က်ေနာ္ သိသည္။ ထိုစဥ္တုန္းက ေျပာေနက် လက္သံုးစကား ရွိသည္။
မင္းဟာမင္း ရြာမွာ ဘာေကာင္ႀကီး ျဖစ္ေနေန၊ ဒီေရာက္ရင္ အလုပ္သမားပဲ… SGD450 ပဲ… တဲ့။
အဲဒါကို လက္ခံျပီး ရလာတဲ့အေျခအေနမွာ အသားက်ေအာင္ ႀကိဳးစားရသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုႀကည္မႈ ေပ်ာက္မသြားေအာင္ တစ္ခ်ိန္လံုး မီးထိုးထားရသည္။

တခါတရံ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့သလို စိတ္ဓါတ္က်သလို ခံစားရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္။ မီးမထိုးလို႔ မျဖစ္။ အဆင္ေျပေအာင္ ေနတာက သက္သက္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဆင့္ႏွိမ့္ပစ္တာက သက္သက္ျဖစ္သည္။ စိတ္ဓါတ္ကို မေသေအာင္ ထားရပါသည္။

ရထားတဲ့ အေျခအေနကို ကိုယ္နဲ႔ ထိုက္တန္တယ္ထင္ရင္ ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ တသားတည္းက်ေအာင္ ႀကိဳးစား… ကိုယ္နဲ႔ မထိုက္တန္ဘူးထင္ရင္ သိပ္အသားမက်ေစနဲ႔ ဆိုသည့္မူကို က်ေနာ္က ဆြဲကိုင္သည္။ သို႔မွသာ ရုန္းထြက္ဖို႔ ခြန္အားရွိမည္ မဟုတ္ပါလား။ လူေတြရဲ႕ သေဘာက ေနလို႔ရသ၍ ေန ေနတတ္သည္။ ရုန္းထြက္ဖို႔ မႀကိဳးစားခ်င္။

ဆိုလိုသည္မွာ လက္ရွိအလုပ္အေျခအေနအရ ဆင္းရဲခ်င္ ဆင္းရဲမည္.. ညစ္ပတ္ခ်င္ ညစ္ပတ္မည္။ တကယ္ အသားက်ေအာင္ ေနပါက အလုပ္ကစုတ္၊ လူကစုတ္ ျဖစ္မည္သာ။ ႀကည့္လိုက္သည့္သူ မ်က္စိထဲမွာ ဒီလူႏွင့္ ဒီအလုပ္ အံဝင္ခြင္က်ဟု ျမင္သည္။ စိတ္ထဲမွာ ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္။ က်ေနာ္က အျဖစ္မခံႏိုင္။ အလုပ္သမားေပမဲ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနသည္။ အဝတ္အစား အသံုးအေဆာင္ ေစ်းႀကီးႀကီး ဝယ္ဝတ္တာႏွင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနျခင္းက တျခားစီျဖစ္သည္။ က်ေနာ့ကို ႀကည့္လိုက္လွ်င္ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ ေျပာပံုဆိုပံုႏွင့္ မတူေအာင္ ေနသည္။ တည္တည္ႀကည္ႀကည္ႏွင့္ အရာရွိလို စကားေျပာပါသည္။ အေျခာက္တိုက္ ဘဝင္ျမင့္ပံုမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ေတာ့ သတိထားသည္။
စလံုးေတြရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာ က်ေနာ္တို႔သည္ သူတို႔မလုပ္ခ်င္သည့္ အလုပ္ေတြကို လာလုပ္ေနရသည့္ အလုပ္ႀကမ္းသမားေတြသာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ အထင္ေသး အျမင္ေသးႏွင့္ ႀကည့္တာ ဆက္ဆံတာကိုလည္း သည္းခံရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအေျခအေနမ်ားသည္ က်ေနာ့စိတ္ဓါတ္ကို မရိုက္ခ်ိဳးႏိုင္ခဲ့ပါ။

Ganesan Workshop မွာ ေရာက္ျပီး ၃ ရက္ေျမာက္မွာ ဖိလစ္ပင္းအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ Welding စက္တစ္လံုး ျပင္ေနတာကို ေဘးမွ ရပ္ႀကည့္ေနမိသည္။ ခဏေနေတာ့ မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ဒီစက္က SCR ပ်က္ေနပံု ေပၚတယ္ဟု ေျပာလိုက္မိေတာ့ သူက ေမာ့ႀကည့္ရင္း Electronic Board ကို လက္ညိဳးထိုးျပတယ္။ မင္းဒါေတြ နားလည္သလား ဆိုေတာ့ နားလည္ပါတယ္… ငါ မင္းကို ကူရမလား လို႔ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။

သူက အားရဝမ္းသာနဲ႔ Supervisor ရံုးခန္းထဲ ဝင္သြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ က်ေနာ့ကို လာေခၚျပီး Mr Ganesan နဲ႔ ေတြ႕ ေပးပါတယ္။ Mr Ganesan ကလည္း ျပံဳးျပံဳးျပံဳးျပံဳးနဲ႔ Multi Meter တစ္လံုးေပးျပီး မင္းသံုးတတ္ရင္ ယူသံုးျပီး ျပင္ႀကည့္ေလလို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ျပင္လိုက္တာ အဲဒီေန႔မွာတင္ Welding စက္ေတြက Electronic Card ၂ ကတ္ ျပန္ေကာင္းသြားေရာ ဆိုပါေတာ့။

ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက Circuit Design ေတြ ကိုယ္တိုင္ ေရးလာတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေပပဲ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာ့မီးရထားက ျခေသၤ့ေခါင္း ရထားေခါင္းတြဲေတြရဲ႕ Electronic card ေတြ၊ TV Video ေတြ၊ စက္ရံုေတြက Control ေတြ ျပင္လာခဲ့တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြက က်ေနာ့ကို အက်ိဳးေပးေတာ့သည္ကိုး။

ေနာက္ေန႔မွာပဲ Mr Ganesan က သူတို႔ Hull and Welding Department ကို ေျပာင္းမလားလို႔ က်ေနာ့ကို ေခၚေမးပါတယ္။ ေျပာင္းလာမယ္ဆိုရင္ ဒီစားပြဲက မင္းအတြက္၊ ဒီ ကြန္ပ်ဴတာလည္း မင္းအတြက္၊ ဒီမွာ ရွိတဲ့ Multi Meter ေတြ Tools ေတြ အကုန္လံုး မင္းအတြက္ပဲလို႔ ေျပာပါတယ္။ သူ႕ရံုးခန္းထဲမွာ ရွိတဲ့ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္၊ အေအး အကုန္ ယူစားႏိုင္ေႀကာင္း၊ အခု ဆက္တက္ရမဲ့ Cutting Training ေတြ ကရိန္းသင္တန္းေတြလည္း တက္စရာ မလိုေတာ့ဘူး လို႔ ေျပာပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း ခုခ်ိန္မွာ ဘယ္သူ႕အေဖေခၚရမွန္း မသိတဲ့ဘဝမို႔ ဒါမ်ိဳး ကမ္းလွမ္းလာေတာ့ ဘယ္ျငင္းႏိုင္ပါ႔မလဲေလ။ Mr Ganesan လည္း Section Manager ေတြဆီသြားျပီး က်ေနာ့ကိစၥ ေျပာပါေတာ့တယ္။ Electrical Section Manager ဆီသြားျပီး က်ေနာ့ကို သူတို႔ဆီေပးဖို႔ေတာင္းတာနဲ႔၊ Hull & Welding Manager ဆီသြားျပီး ေျပာတာနဲ႔ သူ ဖြလိုက္တာ က်ေနာ့အေႀကာင္းက Yard ထဲမွာ ပြ သြားပါေတာ့တယ္။

အတူလာ အလုပ္သမားေတြထဲမွာ က်ေနာ္က ဟုတ္တုတ္တုတ္လို ျဖစ္ေနေတာ့တာ။ အဲဒီ Workshop ထဲက အလုပ္သမားေတြကလည္း က်ေနာ့ကို အားက်ႀကေပါ႔ေလ။ Training ေတာင္ မျပီးေသးဘူး။ စားပြဲနဲ႔ ကုလားထိုင္နဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာ နဲ႔ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္၊ မုန္႔စားလိုက္နဲ႔ Air-Con ခန္းထဲမွာ ခန္႔ခန္႕ႀကီး ျဖစ္ေနေတာ့တာ။ Supervisor ကလည္း ခ်စ္သလား မေမးနဲ႔။ က်ေနာ့္နာမည္ကို ေမးရင္ က်ေနာ္က ကိုသက္ (Ko Thet) လို႔ ေျဖတယ္။ အဲဒါ မေလးဘာသာစကားမွာ ေယာက်္ားပစၥည္းကို ေခၚတဲ့နာမည္နဲ႔ တူလို႔ဆိုျပီး Workshop တစ္ခုလံုး က်ေနာ့နာမည္ကို အျပည့္အစံု ေခၚရမယ္လို႔ အမိန္႔ထုတ္ပါေလေရာဗ်။

ကဲ… စင္ကာပူကို ရရာအလုပ္သမားဘဝနဲ႔ ထြက္လာျပီး ဒါမ်ိဳးအခြင့္အေရး ရတယ္ဆိုတာ ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာႀကီး မဟုတ္လားဗ်ာ။

တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ အခိုက္အတန္႔ ေက်နပ္စရာသာ ျဖစ္ျပီး ေနာက္ဆက္တြဲေလးေတြ လာပါေတာ့မယ္။ က်ေနာ္အခုလို ျဖစ္တာ ကံေကာင္းျခင္းလား… ကံဆိုးျခင္းလား…. မဆိုး မေကာင္းမ်ားလား…
ဘယ္အေနအထားမွာ ျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းခြင္ အသစ္တစ္ခုကို ဝင္တဲ့အခါ ဝန္းက်င္အသစ္၊ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ အသစ္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရတာ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း ေကာင္းတာလည္းရွိ၊ ဆိုတာလည္းရွိ ေပါ့။

ဝန္ထမ္းအသစ္ကို…

တခ်ိဳ႕က လက္တြဲေခၚတယ္။ ေဖးမ တယ္။

တခ်ိဳ႕က ပံုစံေပးခ်င္တယ္။ Senior Junior ျပႆနာေတြ ရွိတယ္။

တခ်ိဳ႕ ျမင္တာနဲ႔ ခင္မင္ေပမဲ့ တခိ်ဳ႕က ရုပ္ျမင္တာနဲ႕ ဘာအေႀကာင္းမွ မရွိဘဲ ကိုယ့္ကို ရုိက္ခ်င္ေနတာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။ 

တခိ်ဳ႕က ဆရာႀကီး လုပ္ခ်င္တယ္။ ပါဝါ အာဏာေတြ ျပခ်င္တယ္။

တခ်ိဳ႕က ဘာမဟုတ္တာေလးေတြကို ပံုႀကီးခ်ဲ႕ျပီး အျပစ္ရွာ အျပစ္ေျပာ Complain တက္ရတာ ဝါသနာပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က ေစာင္းေျပာ ေျမာင္းေျပာ မထိတထိ ရိခ်င္တယ္။

တခ်ိဳ႕က စကားေျပာရင္ ရိုက္ေပါက္… ဒါေပမဲ့ တကယ္သိေတာ့ အတြင္းစိတ္ ျဖဴတာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။

လုပ္ငန္းခြင္ဆိုတာ မတူညီတဲ့ အက်င့္စရိုက္ရွိသူေတြ စုေပါင္းျပီး ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုကို အေကာင္အထည္ေဖၚရတာမ်ိဳး။

ကိုယ္ပိုင္အေတြ႕အႀကံဳတခိ်ု႕နဲ႔ ရင္းျပီး စဥ္းစားမိသေလာက္ေလးေတြ ေျပာျပဖို႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္။

(ဆက္ပါရေစ)

Comments

Popular posts from this blog

အႏုျမဴ နွင့္ ျဂိဳလ္သား ပတ္သက္မွဳ (ေရးသူ - Andrew Soe)

(ဆရာ Andrew Soe ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။ အပိုင္းမခြဲဘဲ တစ္ဆက္တည္း ေဖၚျပသြားမည္ျဖစ္ျပီး ဆရာထပ္ေရးသ၍ ထပ္ေပါင္းထည့္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။)


၁၆ ဇူလိုင္ ၁၉၄၅ မနက္လင္းအားၾကီး မွာ သဲျဖဴဖ်ာခင္းသကဲ့သို႕ ျဖစ္ေနတဲ့ အယ္လ္မ္မက္ေဂၚဒိုး ၊ နယူးမကၠဆီကို က သဲကႏၲာရ မွာ အင္အားအျပင္းဆုံး လက္နက္ ေဖာက္ခြဲစမ္းသပ္ တာ ေစာင့္ၾကည့္ရန္ သိပၸံပညာရွင္မ်ား ႏွင့္ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာပုဂၢိဳလ္ မ်ား စုရုံးေရာက္ရွိေနၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ က စမ္းသပ္မႈ လုံးဝ ေအာင္ျမင္မည္ မဟုတ္ ဟု ယံုၾကည္ၾကသလို အခ်ိဳ႕ က နယူးမကၠဆီကို ျပည္နယ္တစ္ခုလုံး ပ်က္စီးႏိုင္တယ္ လို႕ ယံုၾကည္တယ္။

ဘာတစ္ခု မွ မေသခ်ာ မေရရာတာမို႕ ေဖာက္ခြဲေစာင့္ၾကည့္ စခန္းကိုေတာင္ ၁၀ မိုင္ မွ မိုင္ ၂၀ အတြင္းမွာ ေဆာက္တည္ထားရွိတယ္။ အခ်ိန္ အတိအက် ေျပာရရင္ လင္းအားၾကီးမနက္ ၅-နာရီ ၂၉ မိနစ္ ၄၅ စကၠန့္ တိတိမွာ ကမ႓ာ့ ပထမဆုံး အႏုျမဴဗုံးစံနက္တန္ ကို ၃ , ၂ , ၁ ဖိုင္းယား ဆိုျပီး မီး႐ိႈ႕လိုက္ေတာ့တယ္။

တီအန္တီ ယမ္း ၂၀, ၀၀၀ ျပင္းအားနဲ႕ ညီမွ် တဲ့ ေပါက္ကြဲမႈဟာ ေပ ၆၀၀-ေက်ာ္က်ယ္ တဲ့ မီးလုံးၾကီး ကို စတင္ထုတ္လႊတ္ေလာင္ကြၽမ္းျပီး မိႈပြင့္သဏၭန္ မီးခိုးလုံး မိုးတိမ္ၾကီး တစ္ခု အျမင့္ ၇-မိုင္ ထိ ေကာင္းကင္ကို ထိုးေဖာက္တ…

ေျပာရင္း ေရာင္းရင္း Marketing (MLM) အပိုင္း (၂)

MLM ဆိုတာ.....


ေဈးေရာင္းတယ္ဆိုရာမွာ ကုန္ပစၥည္းတစ္ခုခုကို ေရာင္းခ်ျခင္း (Good sale) နဲ႕ ဝန္ေဆာင္မႈကို ေရာင္းခ်ျခင္း (Service sale) ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ရွိပါတယ္။ MLM စနစ္ကို ဒီႏွစ္မ်ိဳးစလံုး ေရာင္းခ်ရာမွာ အသံုးျပဳပါတယ္။

Multi Level Marketing ကို ေဈးကြက္အတြင္း တိုက္ရိုက္ျဖန္႔ျဖဴးေရာင္းခ်ျခင္း (Direct Selling Method) လို႔လည္း ေခၚပါတယ္။ ေရာင္းခ်ရာမွာ ကုမၸဏီက လစာနဲ႔ ခန္႔ထားတာ မဟုတ္တဲ့ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ေတြကို အသံုးျပဳပါတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ေတြဟာ ေနာက္ထပ္ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ အသစ္ေတြကို ထပ္မံဆြဲဆာင္ စည္းရံုးရပါတယ္။ ကိုယ္က ထပ္မံစည္းရံုးလိုက္လို႔ ကိုယ့္နာမည္ေအာက္မွာ ကိုယ္စားလွယ္အသစ္ေတြ ထပ္ရလာေလေလ ကိုယ့္မွာလည္း ဝင္ေငြတိုးေလေလပါပဲ။ ကိုယ္အပါအဝင္ ကိုယ့္ေအာက္က ကိုယ္စားလွယ္ေတြရဲ႕ ေရာင္းခ်ရတဲ့ ကုန္ပစၥည္းပမာဏေပၚ မူတည္ျပီး ေကာ္မရွင္ခကို အခ်ိဳးက် ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္ ကိုယ့္ေအာက္မွာ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ေတြ မ်ားမ်ားရေအာင္ စည္းရံုးႏိုင္ေလေလ ဝင္ေငြတိုးေလေလလို႔ ေယဘူယ်သတ္မွတ္လို႔ ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သာမာန္ MLM စနစ္ တစ္ခုရဲ႕ အေျခခံသေဘာတရားပါ။

ေျပာရင္း ေရာင္းရင္း Marketing (MLM) အပိုင္း (၁)

နိဒါန္း
အမွန္တရားတစ္ခု ေပၚထြန္းလာေစဖို႔ အျငင္းအခုန္ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ လက္ခံေပမဲ့ ဘာမဟုတ္တာနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး စကားအႏိုင္ရဖို႔ ေျပာရဆိုရတာေတြကို စိတ္ပ်က္လို႔ အျငင္းအခုန္ မလုပ္တာပါ။ ျငင္းစရာ၊ ခုန္စရာေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် လက္ေရွာင္ေပမဲ့ ဆိုေရးရွိေတာ့လည္း ဆိုရတာပါပဲ။ အခ်ိန္မရတဲ့ႀကားက ဝါသနာအရ စာေရးပါတယ္ဆိုမွ ဒီအေတာအတြင္း လက္တစ္ဖက္ ကိုက္ခဲေနတာနဲ႔ ဘာမွ မေရးျဖစ္ဘူး။ အခုေတာ့ နည္းနည္းသက္သာလာတာရယ္၊ ေရးစရာကလည္း ေခါင္းထဲမွာ ျပည့္လာတာရယ္ဆိုေတာ့ နည္းနည္း နည္းနည္းနဲ႕ တစ္ပုဒ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးလိုက္တယ္။ 
ဒီစာကို ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဆန္႕က်င္တဲ့ အေတြးေတြ၊ ေခ်ပတဲ့အေတြးေတြ ဝင္လာမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိႀကမယ္ဆိုတာ သိေနေပမဲ့ ဘယ္လိုပဲေတြးေတြး ေတြးႀကည့္ေစခ်င္လို႔ကို တမင္ေရးလိုက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အယူအဆ မွန္ပါတယ္လို႔ မေျပာသလို၊ စကားအႏိုင္ရဖို႔ ျငင္းဖို႔ခုန္ဖို႔ အစဆြဲတာ မဟုတ္ပါ။ အေတြ႕အႀကံဳနဲ႕ ေတြးမိသမွ်ကို share တာပါပဲ။ တစ္ခုေျပာခ်င္တာက စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ေစလိုတဲ့ ဆႏၵမရွိပါေႀကာင္းနဲ႕ မႏွစ္သက္ပါက အျပစ္ေတာ္မယူဘဲ ခြင့္လႊတ္နားလည္ ေမ့ေပ်ာက္ပါေစေႀကာင္း နိဒါန္းသြယ္လိုက္ပါရေစလား။