ကျနော့အမေဘက်က ကျနော်နဲ့ အဘေးတော်တဲ့ ဘကြီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဗျ။ ဘကြီးဦးလုံး တဲ့။ စကားတတ်သလောက် စကားကပ်တယ်။ စကားကပ်သလောက် အငြင်းသန်တယ်ဗျ။ တစ်ခါကျတော့ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့ ရှေ့က ဖြတ်သွားမိတဲ့ သူ့သားမက်ကို လှမ်းခေါ်တယ်။
"ဟဲ့ကောင်… လာဦး…"
ယောက္ခမအကျောကို သိတဲ့ သားမက်ကလည်း စိတ်ထဲမှာ အန္တရာယ်ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရတော့ ခပ်လန့်လန့်နဲ့ ပြန်ထူးတယ်။
"ဘာလဲ… အဖေရ…"
"လာစမ်းပါကွာ… တရားအကြောင်း နည်းနည်းဆွေးနွေးချင်လို့….."
သားမက်ကလည်း ကျီးကြည့်ကြောင်ကြည့်နဲ့ ဘယ်လို လစ်ထွက်ရမလဲ ကြံတယ်။ သိနေတယ်လေ။ တစ်ခုခုတော့ ကပ်တီးကပ်ဖဲ့ လုပ်တော့မယ်ဆိုတာ။ ခက်တာက လောလောဆယ်တော့ ဘယ်မှလည်း ပြေးရမဲ့ပုံ မပေါ်။ ဘကြီးဦးလုံးလို လူမျိုးက သူပြောချင်ရာပြောတာ နားထောင်မဲ့လူဆိုလို့ကတော့ လိုအပ်ရင် ရေနွေးကြမ်းတိုက်ပြီး ပြောမှာ။ လွတ်သွားမှာစိုးလို့။ သူ့သားမက်ကတော့ သူ့အတွက် ငယ်နိုင်ကိုး။










.jpg)